Intervence en coronavirus

De maatregelen die de overheid bekend heeft gemaakt, als gevolg van het coronavirus, hebben een groot effect op onze organisatie. We begrijpen dat dit vragen oproept bij de gezinnen waar onze gezinsmanagers werkzaam zijn. In ons nieuwsbericht lichten we toe wat de maatregelen rondom het coronavirus betekenen voor onze hulpverlening.

Xena ontvangt gezinsmanager Sharon met een grote warme kop thee. Xena, een alleenstaande moeder van twee dochters, kwam in contact met Intervence na haar scheiding. Ze kwam er op een gegeven moment achter dat ze het alleen niet trok met twee kinderen die elkaar in de haren vlogen en veel ruzie zochten met elkaar. Er volgde een begeleidingstraject vanuit Intervence, maar na een zelfmoordpoging van Xena werden uiteindelijk haar kinderen uit huis geplaatst.

“Dat was was écht een rot jaar”, zegt Xena. Haar oudste dochter kon niet meer bij haar vader wonen en werd door Xena opgevangen. “Dat had ik beter niet kunnen doen, want dat ging niet met haar jongere zusje, dat waren de eerste spanningen”, zegt Xena.

Toen de magnetron en de koelkast er mee stopten, ontstond er ook nog financiële stress. Kort daarna moest Xena ook haar kat in laten slapen en kreeg ze de diagnose borstkanker, dat werd haar te veel.

Opstapeling van problemen

”In slechts een tijdsbestek van maanden stapelden nieuwe problemen zich op”, vertelt gezinsmanager Sharon. Daarbij ontstonden er steeds meer problemen tussen moeder en dochters. “Omdat ik dit niet wilde laten escaleren, liep ik letterlijk weg”, zegt Xena, “maar de kinderen dachten ‘mama loopt weg en komt niet meer terug’. Bij terugkomst kwam hun vader de spullen van de kinderen ophalen. Uit emotie besloot ik, heel dom, om alle pillen die ik in huis had te verzamelen. Ik heb twee handen vol met pillen in mijn mond gestopt en schreef een afscheidsbrief. Op het moment dat ik alle pillen doorslikte, kreeg ik spijt. Ik heb snel mijn buurvrouw gebeld en verteld wat er was gebeurd. Later ben ik afgevoerd naar het ziekenhuis. De dag erna mocht ik naar huis op voorwaarde dat ik hulp ging zoeken. En die zocht ik.”

Waar zijn mijn kinderen?

“De dag erna vroeg ik mij af waar de kinderen waren. Die zaten gelukkig veilig bij hun vader”. Sharon vertelde aan Xena dat, voor haar eigen bestwil, haar kinderen uit huis waren geplaatst. ‘’Ik was boos op Sharon’’, zegt Xena. Maar na veel gesprekken kon Xena het wel accepteren. “Mijn hart zegt dat ik mijn twee mijn kinderen hier wil opvoeden, maar ik weet heel goed dat ik dat niet kan”, verzucht Xena. “Op afstand ben je een hele goede moeder, dan kun je het wel”, vult Sharon aan. De jongste dochter van Xena bezoekt haar een aantal keer per week een halve dag. Dat gaat goed. Sharon blijft bij die bezoeken om vooral te praten. “Sharon is er in de eerste plaats voor de kinderen, maar zij heeft mij ook altijd aangehoord en dat waardeer ik enorm”.

Positief gebleven

Nu gaat het langzaam beter, stapje voor stapje. ‘’Laatst is er weer contact via WhatsApp geweest met mijn oudste dochter, toen was mijn hele dag goed’’, glimlacht Xena. Haar oudste dochter is een aantal keer samen met Sharon op bezoek geweest en kwam zelfs op tweede kerstdag nog even naar haar moeder toe. Kijkend naar de toekomst zijn er wel dingen waar Xena aan denkt: “Wat als de jongste 18 jaar wordt, waar gaat ze wonen? Wat als er kleinkinderen komen?” Sharon heeft mij echt geholpen om positief te blijven en vertrouwen te hebben in de toekomst. Dat geeft rust.’’